Je betaalt elke maand je premie.
En wat krijg je er voor terug? Traagheid. Bureaucratie. Stilte.
Klachten verdwijnen. Reviews bij Trustpilot, Google, etc. blijven vaak onbeantwoord.
Pas als de media meekijken, beweegt er iets.
Slachtoffers vertellen hetzelfde verhaal
“Mijn verzekeraar wist dat deze partij al vaker fraudeerde. Ik niet.”
“Ze hadden me kunnen waarschuwen. Dat deden ze niet.”
“Toen het misging, moest ik alles zelf bewijzen.”
“Ik betaal premie, maar ik moest vechten alsof ik geen klant was.”
Jij moet vechten voor elk antwoord
Terwijl een verzekeraar jou zou moeten helpen.
De wet verplicht zorgvuldigheid.
Maar zorgvuldigheid voel je niet.
Je voelt tegenwerking.
Het systeem kiest winst boven bescherming.
Premies worden belegd. Vermogen groeit.
Maar jij staat machteloos.
Je betaalt voor zekerheid, maar krijgt onzekerheid terug.
Verzekeraars zeggen dat ze fraude bestrijden.
Maar wie beschermt óns tegen hun stilzwijgen?
Wie waarschuwt ons voor risico’s die zij allang kennen?
Bijna niemand.
Slachtoffers zeggen het hardop
“Ze wisten het. Ze zeiden niets. Ik betaal nu de prijs.”
“Voorkomen was simpel geweest. Maar ze lieten me vallen.”
Bescherming is éénrichtingsverkeer.
Wij betalen. Zij beslissen.
Wij dragen risico. Zij houden controle.
Ze beheren registers zoals het CIS-register.
In theorie voor veiligheid.
In praktijk zonder inzage, zonder waarschuwing, zonder uitleg.
Wil je je gelijk halen?
Dan mag je naar het Kifid of de Geschillencommissie.
Maanden/Jaren wachten. Zelf procederen.
En soms alsnog een advocaat betalen.
Wie is hier eigenlijk de klant?
Wij betalen. Zij verdienen.
Zij groeien. Wij vechten.
Wat er moet veranderen
- Waarschuw klanten tijdig.
- Deel informatie eerlijk.
- Bescherm klanten actief.
- Maak procedures snel en toegankelijk.
- Geef inzage in relevante registers.
Voorkomen is beter dan genezen
Maar verzekeraars laten klanten liever genezen. Wij horen graag uw eigen ervaringen met rechtsbijstandverzekeraars.
Geef een reactie